Yalda Night
by Siavush Kasrai
I opened my eyes this morning to my beloved’s face.
I gazed at myself in the pure mirror of her visage.
I arrayed a feast among the warriors
And cried out among them with a hundred shouts.
I sat and clutched the hem of my beloved’s robe
And begged all love from my beloved.
That free-standing tree which had bowed under autumn’s winds
With spring’s arrival revived and stood tall.
We came together heart to heart
And built Love’s pavilion out of our water and clay.
We exchanged kisses behind a veil of tears.
We forged from the gold of our thoughts a key to the gate of our hearts.
We drew the mourning for Sohrab from the Book of Kings
For we used it as an elixir of wisdom to cured his suffering.
We freed our bodies from all bonds by the grace of uniting.
We called out your name, oh Freedom, everywhere.
We bloom with joy like a garden’s buds.
We did what your grieving heart desired:
So that that storehouse of injustice’s law be overthrow.
We prepare a court of justice.
I have spent days entangled in the coils of your tresses
In hopes that we pass well this Shab-e Yalda.
Comments:
There is a famous Persian expression, “Bringing balm for Sohram after he died.” The poet wishes to undo the tragedy.
The reference to a storehouse of injustice is a reference to Khaqani’s famous poem Aivan-e Madaen. On seeing the ruins the Arab invaders had reduced the Ctesiphon to, he exclaimed,
We were a storehouse of justice and suffered oppression.
What will overtake the castle of the oppressors!
در برون رفت از شب یلدا
دیده در صبح رخ دوست ز هم وا کردیم
چهره در آینه پاک تماشا کردیم
بزمی آراسته کردیم ز رزم آرایان
وندر آن حلقه به صد غلغله غوغا کردیم
بنشستیم و گرفتیم به کف دامن دوست
آنک از دوست همه دوست تمنا کردیم
سرو آزاد که از باد خزان خم شده بود
با بهار نفس بر شده بالا کردیم
بس نهادیم من خویش چو دل در بر هم
خانه عشق بنا ز آب و گل ما کردیم
بوسه دادیم و گرفتیم پس پرده اشک
زر اندیشه کلید در دل ها کردیم
سوگ سهراب کشیدیم ز شهنامه برون
چون به داروی خرد درد مداوا کردیم
تن رهانیده ز هر بند به شکرانه وصل
همه ای آزادی نام تو آوا کردیم
می شکفتیم ز شادی به برای غنچه باغ
آنچه می خواست دل تنگ تو آنجا کردیم
سرنگون تا شود آن درگه بیداد ایین
ما سراپرده ای از داد مهیا کردیم
روزها در گره زلف تو ما ر طی شد
تا برون رفت خوشی زین شب یلدا کردیم
